Een tweelingzwangerschap door de ogen van een vader

Korte verhaaltjes en gedachtenspinsels
Ohjeee bloedverlies op zondag

Ohjeee bloedverlies op zondag

Het is Zondag 15 Juli, mijn vrouw bezoekt de wc en raakt lichtelijk in paniek. Ze heeft donkerbruine afscheiding en donker bloed bij het afvegen na het urineren. Ze roept mij, niet de ideale persoon om hulp te vragen bij zulke personen en vraagt wat ze moet doen. Voor mij zijn er 2 opties, 1. Je maakt je zorgen en belt naar de verloskundige, die heeft dit waarschijnlijk vaker meegemaakt en kan je misschien vertellen wat er is? of 2. Ik zie nog geen echt bloed eruit lopen, dus het zal wel niet met zo een vaart en als er iets mis is, dan kan ik er nu ook niks meer aan doen, dus je wacht gewoon even rustig en doet niks. Ze blijft zich ongerust maken, dus ik zeg waarom bel je dan niet gewoon ? Maar dat doet ze dan weer niet omdat het Zondag is, dus wat is dan de stap de je wel neemt ? Juist ja, ze belt haar moeder.

Enkele minuten later staan daar dan, mijn schoonmoeder en schoonvader. Mijn schoonvader probeert haar te overtuigen dat het niet erg is, terwijl mijn schoonmoeder naar alle specifieke details vraagt alvorens ze de telefoon grijpt en direct de verloskundige belt, waarbij ik dan wel denk van “Waarom moet je moeder nu wel bellen? En laat je mij, je man, de aanstaande vader van je kinderen dat niet doen ?”. Achteraf gezien, moet je dat in zo een situatie helemaal niet vragen, maar gewoon doen natuurlijk. Maar ik ben niet de meest handige persoon in zulke situaties, want zoals jullie misschien inmiddels weten ben ik (bijna) altijd positief, ik hanteer namelijk de volgende logica:

  1. Kan ik er iets aan doen ?
    • NEE: Dan maak je geen zorgen, want je kan er zelf toch niks aan doen.
    • JA: Dan maak je alsnog geen zorgen en doe wat je eraan kan doen.

Even terug naar het gesprek van mijn schoonmoeder met de verloskundige, dat duurt even want mijn vrouw is eigenlijk doorverwezen naar de gynaecoloog, maar daar is ze nog niet op haar eerste afspraak geweest. Dus de verloskundige zegt: bel het ziekenhuis en het ziekenhuis, zegt vervolgens eerst weer, ga maar naar de verloskundige, waarop zij weer antwoorden met NEE, wacht maar even, wij bellen wel even het ziekenhuis. Nou goed een uur later zitten we dan in de wachtkamer van het ziekenhuis, een beetje te dollen, zodat het wachten niet zolang duurt. Zo maken we grapjes over de namen, dat het er twee zijn en over het opeten van de ‘moederkoek’.

Dan eindelijk komt daar, weer een aardige, leuke, redelijk jonge arts die wel eens even gaat kijken of alles in orde is. Tevens heeft zij iets beter apparatuur en kan ze dan direct kijken of het hart ook iets doet.

Het duurt dit keer even voordat ze iets in beeld krijgt, het lukt pas als mijn vrouw haar handen onder de onderrug duwt. En dan ziet ze inderdaad een vruchtje en ik zie ook weer een dooier zakje. Ze ziet het hartje ook kloppen, dat is mooi. Maar dan zie ik iets dat bij mij vragen op roept, ik zie namelijk 2x een perfecte cirkel op 1 moment. “Huh 2 dooier zakjes, zag ik dat goed ?”, “Oké, wacht even. Betekend 2 dooier zakjes dan normaal niet ook 2 vruchtjes?”, “hmmm, ik snap het even niet meer.”, “Oké, mijn nieuwsgierigheid moet dit weten, ik ga het vragen.”

En op dat moment zegt de gynaecologe, “Jongens, ik moet jullie iets vertellen”, waarop ik antwoord “Het zijn er 2 he?”. Wanneer ik mijn vrouw direct hoor zeggen “Oh, neeeeee he?”, “Nee, dat meen je niet”. Terwijl ik zit te roepen: “Ja, ik zag het al, ik zag 2 dooier zakjes, zie je wel, ik wist het, ik zag het, waarom vroeg ik nou niet gewoon eerder ????”.  De arts antwoordt: “Ja ik zag ook 2 dooier zakjes, maar ik moet het zeker weten dat er dan ook 2 vruchtjes zijn, want anders zeggen we niks.”. Oké, de 2de vrucht die zag ik dan nog niet, maar dat komt dan waarschijnlijk omdat ik na die 2 dooier zakjes weer in mijn eigen wereld zat met allerlei vragen en conflicten over of ik dat nou moest vragen en of ik het wel goed had gezien.

Na een minuut of 2, lukt het dan om ook van vrucht 2 het hartje te zien kloppen. Dus het is een feit, we zijn zwanger en niet van één, nee meteen van twee.

 

2 comments found

    1. Ja dat was echt een spannende dag en dan krijg je het nieuws van de tweeling. Iets waar je dan wel om grapt, maar waar je zeker niet vanuit gaat.

Leave comment

Your email address will not be published. Required fields are marked with *.