Een tweelingzwangerschap door de ogen van een vader

Korte verhaaltjes en gedachtenspinsels
Zwanger zijn is leuk, toch?: Het 1e trimester

Zwanger zijn is leuk, toch?: Het 1e trimester

Door de drukte heb ik helaas niet aan mijn belofte kunnen voldoen om 2 blogs per week te publiceren. Deze keer kijkt Kim terug op het eerste trimester (de eerste 12 weken). Ik zal op bepaalde delen reageren.

Nou de eerste 2 weken van je zwangerschap krijg je altijd cadeau, hier merk je dus nog vrij weinig van en je weet nog niet dat je zwanger bent, ofja eigenlijk ben je dat ook nog niet want in die 2 weken moet ergens een eisprong en innesteling plaatsvinden en dan…… dan ben je ECHT zwanger, dat besef je alleen nog niet allemaal en het is allemaal nog zo onzeker.

Omdat we wel ‘bezig’ waren voor kinderen, weet je natuurlijk wel ergens dat het zomaar eens zou kunnen gebeuren. Maar omdat je om je heen ook vaak hoort dat het wel even kan duren en de voorgaande maanden ook niet succesvol waren, ging ik er ook deze periode niet echt vanuit dat het nu anders zou zijn. Echter was het nu dus wel raak. In mijn eerdere blog: Twiinmom stelt zich voor kun je lezen waarom we eigenlijk nu voor kinderen ‘kozen’ en wat er voorafgaande speelde.

Je bent 4 weken zwanger, dit is 2 weken na de bevruchting en dan ga je je zwangerschapstest doen.. Deze was knal positief en daar begon alles.

Ik had overigens in deze week al veel last van hoofdpijn en menstruatie-achtige krampen in mijn buik en rug maar je lichaam kan je zo mega in de war brengen op het moment dat je bezig bent om kinderen te krijgen dat je van alles gaat denken. Dit waren de eerste 4 weken. Dan weet je dus aan het eind van die 4 weken dat je zwanger bent! Best bijzonder, je weet op dat moment even niet wat je moet. Het is iets moois, maar ook beangstigend? Zo onzeker allemaal, officieel moet je het stil houden zeggen ze dan, maar goed als het mis gaat, gaat het mis. En er heerst zo een taboe op dat het mis kan gaan (iets wat best vaak voor komt, maar waar niemand echt over praat). Ik kon het echt niet verbergen, dus de bekenden hebben we al snel iets verteld.

Tussen week 4 en week 6 begint het allemaal te bezinken. Daarin zeiden we nog vaak tegen elkaar van ‘je wordt vader binnenkort, ben je er al aan gewend?’ Ook hebben we in week 6 de eerste echo gehad bij de verloskundige, hier zagen ze één ‘rijstkorrel’. Het was nog te vroeg om het hartje te zien. Dus moesten we in week 7 terugkomen.

Eind week 6, begin week 7 had ik bloedverlies. Hier kwamen ze erachter dat het een tweeling is. Dit was een grote shock voor mij. Rico had er minder moeite mee dit te beseffen (hij hoeft ze ook niet te dragen he :P). Lees meer over deze gebeurtenis in de blogpost: Ohjee bloedverlies.

Vanaf week 6 voelde ik me zieker worden, misselijk, geen eetlust (en geloof me, ik eet normaal ALTIJD), hoofdpijn, buikpijn,  ENORM vermoeid, maar dit alles was natuurlijk allemaal terug te leiden naar mijn positieve zwangerschapstest in week 4. Tijdens de echo van week 6 gaf de verloskundige aan dat dit er bij hoort. Meestal zal dit na week 13 afnemen.  Oke prima dacht ik, gaat vanzelf wel over. 

De periode van week 7 tot en met week 12 is een periode waarin al mijn klachten alleen maar verergerden. Zo kwamen er ook nog heup en rug klachten bij. In week 11 had ik echt het gevoel dat ik helemaal klaar was met het zwanger zijn. Ik had gewoon gehoopt op een leuke periode met af en toe wat misselijkheid en vermoeidheid. Maar ik kan veel dagen gewoon niks doen of ik moet weer uren plat, omdat dan echt ALLES pijn doet. Daardoor zit ik niet goed in mijn vel en dat zorgt ervoor dat ik nergens zin in heb. Ik lig de hele dag op de bank en moet mezelf overal naar toe slepen. Als ik hier dan met anderen over wil praten, zeggen ze al snel ‘tja, dat hoort erbij en je hebt er niet 1 maar 2 hè.’ Op dat moment denk ik iedere keer van ja dat is zo, maar waarom dan ik?

Het is niet dat ik om kom van zelf medelijden, maar iedereen zegt ‘Geniet van je zwangerschap nu het nog kan!’. Terwijl ik dan denk van hoe moet ik nou genieten als ik niet eens meer de kracht en energie heb om de normale dingen te doen?

Het is overigens niet dat ik niet blij ben met de zwangerschap. Ik ben echt dankbaar dat ik straks 2 (voor mij nu al prachtige) meiden op de wereld mag zetten en hiervoor mag zorgen. Maar het is niet de meest rooskleurige zwangerschap tot nu toe.

Om niet alleen maar in het negatieve te blijven wil ik nog aankaarten dat er ook wel wat leuke dingen zijn geweest. Zo hebben we natuurlijk allerlei leuke cadeau’s gekregen en hebben we samen veel gedold over ‘straks’ en later. Ook hebben we zelf de eerste spulletjes samen gekocht. Dit zijn wel bijzondere dingen.

Ik ben nu 18 weken zwanger en het duurt dan nog 6 weken voordat de tweede trimester erop zit. Ook dan zal ik weer een samenvatting geven van hoe ik deze weken heb ervaren en wat er veranderd is.

 

 

Leave comment

Your email address will not be published. Required fields are marked with *.