Een tweelingzwangerschap door de ogen van een vader

Korte verhaaltjes en gedachtenspinsels
Op weg naar…….

Op weg naar…….

Heei Lezers!,

het is inmiddels alweer 1 maand geleden dat ik wat gepost heb, nu is het natuurlijk ook de blog van mijn man maar ik zou jullie nog mee nemen in het avontuur hoe wij te ‘werk’ zijn gegaan om zwanger te raken. In deze blog lees je hoe lang het leek te duren, de onzekerheden die erbij kwamen kijken en de opluchting van de ovulatietesten.

Daar gaat die dan, het is ondertussen alweer een tijdje geleden dus moet echt even terug graven in mijn geheugen die niet meer zo heel best is (kan ik dit al op zwangerschaps dementie gooien??? :p )  

Zoals te lezen is in de blog waarin ik mij voorstel, hebben wij in Februari het zogenaamde groene licht gekregen. Hierdoor mochten wij starten met het ‘maken’ van een kindje, daar zijn we dan ook fanatiek mee aan de slag gegaan. En ik zou geen vrouw zijn als ik me niet had aangemeld, op van die forums waar iedereen op zit die zwanger is of zwanger wil raken.

Erg handig maar jeetje wat werd ik daar ook enorm onzeker van. Ik ben nou eenmaal niet maatje 36, verre van zelfs 😉 en tja wat lees je overal, overgewicht zorgt ervoor dat je MOEILIJKER kinderen kunt krijgen… Daar begon de stress, ik was ondertussen al zo ingelezen in diverse ziektes en trajecten om kinderen te krijgen dat ik bijwijze van spreken zo arts (ervaringsdeskundige) had kunnen zijn haha. Maar goed al snel was ik er niet zeker van dat ik een eisprong had en zijn we aan de ovulatietesten geslagen, nee niet die goedkope want die vertrouwde ik natuurlijk weer niet maar de digitale van clear blue want ja daar zag je toch het duidelijkste op of er:

  • een rondje -> geen ovulatie
  • een knipperende smiley-> hij komt eraan
  • een stilstaande smiley -> hij is er

zichtbaar was, dat was makkelijker dan streepjes aflezen. Al bij de eerste maand had ik mijn ovulatie gevonden netjes op de helft van mijn cyclus, die overigens ook netjes iedere 28e dag van zich liet horen, wat een opluchting. Het was nu alleen nog maar het juiste moment zien te bepalen en hopen dat de krijgers van mijn man sterk genoeg waren. 

In de tussentijd van Februari tot Mei had ik op die forums een leuk groepje vrouwen leren kennen, waarna we over zijn gegaan naar een besloten Facebook pagina. Want hoe fijn is het nu om alles te delen met ‘vreemde’ vrouwen die in het zelfde schuitje zitten, waar je tegen kon zeggen hoe je je voelde en kon klagen als je man weer eens niet mee werkte met het een of andere. En even lekker klagen hoe stom je het vond dat je weer ongesteld was geworden.

Als ik dit hier zo zit te typen denk ik JEETJE waar heb je het over, het heeft een maand of 4 geduurd en je was zwanger, er zitten nu nog steeds vrouwen in die groep die niet zwanger zijn en zelfs die klagen niet zo als dat jij in die 4 maanden hebt gedaan. Als ik ze kon helpen deed ik dat, maar helaas kan ik dat ook niet.

Vanaf Februari heb ik nog 4x een menstruatie gehad voordat het raak was, de 5e menstruatie heb ik niet afgewacht, ik kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen (en de dames in de Facebook groep ook niet haha) dus heb ik een zwangerschapstest gedaan, nog voor dat mijn menstruatie moest komen. Ik had  overigens niet gedacht dat deze positief zou zijn, maar hij had maar 1 seconde nodig om positief te worden en positiever dan dat deze test was kon echt niet. Als je meer hierover wilt lezen kijk dan even op de vorige blog 

In mijn volgende blog zal ik jullie vertellen hoe mijn eerste trimester van de zwangerschap is geweest.

Laat ik voorop stellen dat ik geen professionele blogger ben en dat ik het erg moeilijk vindt om op papier (in dit geval op de laptop) te zetten wat ik denk, doe en gedaan heb. Ik heb dit echter zo goed mogelijk proberen te doen. Ik sta altijd open voor vragen & tips om hier verder uit te leren. 

Bedankt voor het lezen van mijn onderdeel in de blog van mijn man. 

Kus, Kim. 

Leave comment

Your email address will not be published. Required fields are marked with *.