Een tweelingzwangerschap door de ogen van een vader

Korte verhaaltjes en gedachtenspinsels
De twaalfde week

De twaalfde week

Het is nu 4 weken wachten op een volgende echo. Als je er eerst elke 1 á 2 weken eentje hebt gehad, duurt dat voor je gevoel heel erg lang. Gelukkig begint het met werk steeds drukker te worden en vliegen de dagen toch voorbij. In de afgelopen week hebben we nog maar eens bekeken wat we nog nodig hebben en heb ik mijn ‘eerste fan, die geen direct familielid is’ ontmoet.

Op de dagen waarop ik veel werk (08.00 – 23.00) gebeurd er niet veel spannends om over te schrijven, maar gelukkig beleef je op de andere dagen genoeg om boeken over te schrijven, tijdens deze periode. We zitten nu in week 12 dat is bijna op 33% van het traject 1 derde. Jezus, wat vliegt die tijd voorbij. Voordat ik over deze week begin wil ik nog een korte uitspraak met jullie delen die Kim deed toen we in de wachtkamer zaten voor de echo van vorige week. Ze zei namelijk: “Ohh, ik hoop dat ik geen stinkvoeten heb!” Waarbij ik alleen maar kon reageren met: “Serieus, je zit in de wachtkamer van de gynaecoloog en maakt je druk over stinkVOETEN ?” En dan noemt ze mij altijd een rare vogel. 

Deze week hebben we weer wat witte rompertjes gekocht en nog maar eens opgeschreven wat we nodig hebben. Hier heeft iedere winkel ook mooie lijstjes voor, alleen is niemand het echt eens over de benodigde aantallen van bepaalde spullen. Vooral winkels hebben hogere aantallen van verbruiksmaterialen op hun lijstje staan, zo lijkt het. Het wordt wel langzaam tijd dat we weten wat het geslacht is. Dan kunnen we eindelijk gerichter spulletjes kopen.

Op mijn Facebook pagina heb ik een poll gestart met de vraag of jullie een voorkeur hadden voor jongens of meisjes, of dat het niet uitmaakte. Tot nu toe heeft 45% aangegeven wel een voorkeur te hebben gehad en 55% van niet. 

Donderdag was Kim met haar ouders en een vriendin van haar ouders (een trouwe fan van deze blog) gaan wandelen in het blote voetenpark. Ik was in de ochtend voordat ik naar kantoor ging even meegegaan, om ook even kennis te maken met deze vrouw. Kim zei nog, is toch wel bijzonder, je kent haar nog niet, maar door wat zij zo van jou heeft gelezen weet zij al aardig wat voor iemand jij bent.

Op een gegeven moment zei de vriendin van mijn schoonmoeder dat ze nog een cadeaubon moest kopen voor een zwangere vriendin. Dus gingen zij met zijn allen naar de Prenatal. Daar aangekomen zag Kim deze dekens weer liggen. Toen bleek dat ze een cadeaubon wilde kopen voor mijn vrouw en in plaats daarvan heeft ze ons nu 2 van deze zwarte gebreide Jollein dekens cadeau gedaan. Cadeautjes krijgen is altijd leuk, dus bij deze nog maal hartstikke bedankt Linda! 

We hebben zelf ook maar eens serieuzer gekeken naar tweelingwagens, veel keus heb je met een tweeling niet meer. Zoals je misschien eerder gelezen hebt had ik (voordat we wisten dat het een tweeling werd) mijn zin gezet op een Dubatti kinderwagen. Deze krijg je helaas niet in een tweelinguitvoering. Ik zelf ben nu het meest geïnteresseerd in de ABC zoom, terwijl Kim meer gecharmeerd is van de Bugaboo Donkey Duo. De prijzen lopen ver uiteen en de reviews zeggen op elke site iets anders.
Laat vooral in de reacties even weten als jij nog tips of aanraders hebt voor een goede/praktische tweelingwagen.

Gisteren heb ik kennis gemaakt met nog een bijwerking van de zwangerschap, zin in specifiek voedsel op de meest bizarre tijden. Zo kreeg Kim gisteravond om 22.30 spontaan behoefte aan perzik uit blik. De winkel was al dicht, dus dan eten we gewoon iets wat we wel in huis hebben, toch ?” Nee Rico, dat zou te logisch zijn. Gelukkig hebben we tegenwoordig Facebook en daar maken we dan ook aardig gebruik van.

En dat is dan wel weer mooi om te zien, dat het zwanger zijn je spontaan toegang geeft tot een groep, waar je vooraf het bestaan niet van wist. Deze groep bestaat uit de ervaren vrouwen, die weten hoe het is om zwanger te zijn en je bij zullen staan in nood. Nog geen 3 minuten later, had ze namelijk iemand gevonden met perziken in blik in huis, die ook bereid was deze af te staan. Daar ga je dan als man, om half 11 in de avond. De auto in en perzik halen bij een kennis van je vrouw 1,5 KM verderop. Wat denk je, eenmaal thuis aangekomen heeft ze geen zin meer in perziken, maar wilt ze toch liever augurken. Nee dit laatste is niet waar, maar het had wel zo maar gekund. Ze heeft de perziken lekker opgegeten en viel daarna binnen no-time in slaap. Een shoutout naar Cindy voor het delen van deze perziken.

 

“P.S. Als je het leuk vindt om deze blogposts te lezen en graag op de hoogte wilt blijven van updates, kun je altijd even de twiindad Facebook pagina liken. Hierop plaats ik altijd een bericht als er een nieuwe post online komt.”   

Leave comment

Your email address will not be published. Required fields are marked with *.