Een tweelingzwangerschap door de ogen van een vader

Korte verhaaltjes en gedachtenspinsels
De eerste echo

De eerste echo

Het is vandaag 9 Juli, de eerste echo wordt een feit. Nu gaan we zien of er wel echt iets zit, mijn vrouw heeft eerder kenbaar gemaakt dat ze gelezen had over lege vruchtzakjes en dat ze als de dood was dat haar dit zou overkomen.

Aangezien ik net mijn eigen bedrijf heb geopend, ben ik ‘s morgens gewoon gaan werken. Dus mijn hoofd zat in de ochtend meer bij zaken als “Welke leads moet ik nog opvolgen ?”, “Wat gaan we vandaag doen om nieuwe leads te vinden?”, “Ik moet mijn collega wel nog inmaken met een potje ‘poolen’ voordat ik vertrek om naar de verloskundige te gaan!”.

Inmiddels is het het 11.15, tijd om mijn vrouw op te halen voor onze eerste echo. Nu wordt het een beetje spannend, nog het meest omdat ik al ontzettend veel echo’s gezien heb, wat ga ik op deze echo zien ? In mijn hoofd antwoord ik mijzelf, “aangezien ze pas 6 weken zwanger is, waarschijnlijk niet veel meer dan vroeger als de SCART kabel niet goed in de TV zat…. Ach het komt wel goed, als we maar iets zien”, schiet dan snel te binnen na het horen van al die horrorverhalen.

Om 11.45u zitten we in de wachtkamer, er wordt een documentaire uitgezonden over parende bijen hoog in de lucht. Deze kunnen een luidruchtige knal veroorzaken, legt een natuurkenner uit. “Wel toepasselijk, de bijtjes, missen alleen nog de bloemen.” denk ik. Volgens mij was mijn vrouw mij van alles aan het vertellen, maar ik was afgeleid.

Dan mogen we eindelijk naar binnen, we hebben een leuke, spontane verloskundige. Eentje die ons eerst groet, zichzelf voorstelt en daarna vraagt “Zullen we maar eerst de echo doen?. Dan doen we daarna het papierwerk wel!”. Ik neem aan dat dat een retorische vraag is, aangezien de blaas van mijn vrouw inmiddels op knappen stond en ik denk dat iedereen toch wel lichtelijk gespannen is bij de eerste echo.

Die volle blaas was trouwens niet eens nodig, want omdat het nog zo vroeg was kon men via de buik niks zien. Dus dan de vrouw eerst maar weer naar de wc, daarna terug op bed en van onderen proberen. Na een hele tijd ‘roeren’, net op het moment dat ik even terug dacht aan de angst voor een lege vruchtzak zie ik dan eindelijk door al die grijze ruis heen een cirkel. ik had door de vele Vlogs die mijn vrouw elke ochtend in bed kijkt al geleerd dat, dat het dooierzakje moest zijn. Even later dicht bij dit dooier zakje zien we dan een witte streep tussen alle grijze ‘sneeuw’ door. “Daar is dan ook de vrucht!”, maakt de enthousiaste verloskundige mij vervolgens wijs. Nouja, als zij het zegt, zal ik er maar vanuit gaan. Op dat moment voel ik mij dan toch wel opgelucht, ondanks ik niet heel zenuwachtig was merkte ik daardoor dat er toch een lichte spanning aanwezig was.

Na de echo komt dan een sessie van ondervraging, waarbij ik vooral op mijn horloge keek en dacht, “Kon dat niet via een formulier o.i.d. ?”, maar dat zal aan mijn technische achtergrond liggen waarschijnlijk, opgejaagd en gefascineerd door de automatisering, of omdat ik er op dat moment maar bij zit, te wachten op die ene vraag, “Vind je zelf dat je gezond bent?” Uhmmmm…. Op Astma, overgewicht, het eten en drinken van teveel suiker, heel veel allergieën en een afschuw hebben van de meeste groentes na ? Denk het wel.

Ik zag ook de enorme blijdschap bij mijn vrouw, het was helaas nog te vroeg om een hartje te zien kloppen, maar ik heb in ieder geval gezien dat er iets, hoogstwaarschijnlijk een kind, zo heb ik mij laten wijsmaken, in de buik van mijn vrouw zit. Toch wel bijzonder hoe dat werkt. De week hierop was de week dat ik begon met het mezelf benoemen van papa-to-be.

In de volgende post zal ik eens kort iets vertellen over wie ik eigenlijk ben. 

Leave comment

Your email address will not be published. Required fields are marked with *.